Fór til læknis áðan, útkoman úr blóðprufunni var fín, allt í góðu jafnvægi hjá líkamanum.. Nema reyndar hjá skjaldkirtlinum, ég er með hæga brennslu en samt innan eðlilegra marka..

Er orðin 92 kg!!! skil þetta hreinlega ekki

Allt þetta ýtir undir þunglyndið og átröskunina, því miður, vildi að ég væri sterkari en það..
Þarf ég þá að hreyfa mig meira og borða minna.. Má varla við því að borða minna, hollari gæti maturinn mögulega verið.. Æji veit ekki.. Hef ekki verið dugleg í ræktinni þar sem það er sumarfrí hjá krökkunum og erfitt að komast.. en það er endalaust hægt að koma með afsakanir ..
Svo eru flutningar í vændum og mikið álag og stress sem fylgir því.. Það hjálpar ekki beint til

kv. hlunkurinn

Veit ekkert í minn haus þessa dagana.. Er ringluð, stressuð og kvíðin. Það getur verið að það hafi eitthvað með helgina að gera, verð ein með krakkana um helgina og það hræðir mig alltaf jafn mikið.
Hvurslags foreldri er ég þegar helgarfrí með börnunum hræðir úr með líftóruna?? Og hvernig ætli ég verði þegar ég verð ein með þau í 5 vikna sumarfríi??

Veðurfarið er heldur ekki að bæta líðan mína. Kuldi og snjór eða sól og blíða.. það er greinilegt að veðurguðinn getur ekki ákveðið sig.

Vikan hefur verið nokkuð góð matarlega séð. Hef náð að halda mig við 5-6 máltíðir á dag, sem er nokkuð gott. 

Ég hef samt þurfta að berjast við púkann alla vikuna, er bókstaflega að rembast við að halda geðheilsunni.
Ég læt mig dreyma um að komast í burtu í smá stund.. í slökun og frí frá öllu. En það er víst ekki í boði þegar ég er ein með 3 börn. Held þó áfram að láta mig dreyma..

Furðulegu draumfarirnar mínar hafa ekki minnkað.. Frekar þreytandi. Stuðningsmanneskjan frá Hvíta bandinu sagði að draumfarirnar gætu tengst þunglyndislyfinu sem ég er á... verið aukaverkun..


-Inga Rós

Vonleysið hellist mjög oft yfir mig um helgar. Fyrir mig eru helgarnar mjög erfiðar, að vera ein með krakkana svona lengi er stundum bara of erfitt fyrir mig. En að viðurkenna þetta er ekki auðvelt, mér finnst þetta gera mig að lélegri mömmu. Ætti ég ekki að ráða við börnin mín 3? Þetta á að vera "pís of keik"!
Ég geri líka rosalegar kröfur til mín sem móður og þegar ég stend mig ekki eins og ráð gera fyrir þá dett ég í vonleysið. Er vonlaus mamma sem gargar og pirrast útí litlu börmin sín. Börnin sem gera sér enga grein fyrir veikindum mömmu sinnar.

Ójá kröfurnar! Kröfurnar sem ég set á sjálfa mig eru ekki heilbrigðar, langt í frá!
Ég á að vera fullkomin, fullkomin mamma, fullkomin kærasta, fullkomin dóttir, fullkomin vinkona.. Ég á að vera fullkomin í öllu, Það er pínu kjánalegt að setja þessar kröfur á sig, því jú það er víst enginn fullkominn. Og ég ætlast ekki til þess að neinn annar sé fullkominn í öllu.

Sem dæmi þá vil ég ekki vera neitt sérstaklega mjó.. ótrúlegt en satt. En ég vil vera mössuð, tónuð og flott. Og í mínum huga er ég það alls ekki og það er spurnig hvort ég verði það nokkurn tímann.
En ég lít heldur ekki illa út, miðað við aldur og fyrri störf.
Miðað við að hafa einu sinni verið 120kg og að vera búin að unga út 3 börnum á 2 meðgögnum lít ég bara vel út. Miðað við hvernig ég leit út í nóvember í fyrra lít ég mjög vel út. Eða það segir fólk við mig. Ég kunni satt best að segja betur við mig án bumbunnar sem hangir framan á maganum á mér.

Annað sem ég hef þurft að vinna með í átröskuninni er samanburðurinn.
Einn ráðgjafinn á HvítaBandinu sagði við mig að ef ég ætlaði að bera mig saman við aðrar konur þá yrði ég að vera sanngjörn og gera "gallup" könnun. Það væri ekki sanngjarnt að ég væri að bera mig saman við 17 ára skutlur sem keppa í módelfittness, heldur yrði ég að bera mig saman við aðrar 3ja barna mömmur á mínum aldri. Til að vera sanngjörn við sjálfa mig.

Það eru engin geimvísindi að stress og álag leiði til lotuáts hjá mér. Ég er hægt og rólega að læra að gefa eftir og biðja um hjálp þegar ég upplifi erfiða daga. En það að biðja um hjálp hefur alltaf verið mjög erfitt fyrir mig Og ég er endalaust þakkláta þeim sem hjálpa mér, væri sennilega enn inná Geðdeild án þeirra.

Og þar sem dagurinn í dag hefur ekki verið sérstaklega góður hef ég dottið í " binge eating". Borða sjaldan og mikið í einu. Eða það sem ég tel vera mikið, öðrum finnst það líklega ekki mikið.
Bara það að í kvöldmat hafi ég borðað hamborgara, franskar OG kokteilsósu var of mikið fyrir mig.
Við þessi ofát kemur upp púkinn sem segir mér að hunskast út að hlaupa til að brenna öllum þeim kílóum með maturinn bætti á mig, eða það sem púkanum finnst betra.. svelta mig og/eða æla.
Sem betur fer, þökk sé endalausum umræðum við yndislega kærastann minn, þá næ ég að stjórna þessu púka og gef ekki eftir freistandi tilboði hans um sléttan maga með betri tíð og blóm í haga.

Lætin í börnunum og slagsmálin þeirra á milli eru eins og úrvals fóður fyrir þennan átröskunarpúka sem býr í mér. Og trúið mér, það er sko mikið um læti í ofur hressu krílunum mínum.
Ég verð uppstökk, kvíðin og þreytt og engan veginn í stakk búin til að takast á við krakkana eins og heilvita manneskja. Mig langar mest að leggjast í gólfið og gráta hressilega eða fara uppá fjall og öskra úr mér lungun.
Og núna þegar krakkarnir eru sofnaðir og dauðaþögn í litlu íbúðinni okkar þá get ég andað léttar. Þá er ekkert eftir nema kvöldsímtalið við kærastann til að byggja mig upp fyrir næsta dag og næstu áskoranir.
 



Knús á línuna..

Ég ákvað að endurvekja þessa bloggsíðu mína til að hafa stað þar sem ég get sett inn hugsanir mína og pælingar. Þetta verður kannski óttalegt væl og röfl til að byrja með en vonandi verða póstarnir jákvæðari með tímanum.


Ég er rosalega dofin og skrítin þessa dagana. Undanfarnar vikur hafa niðursveiflurnar verið fleiri en uppsveiflurnar.. og það boðar ekki gott. Mér líður eins og allt sé að fara niður á við aftur, kannski ekki eins hratt og síðast en þó. Þessar niðursveiflur hræða mig augljóslega því ég vil svo alls ekki fara aftur í sama far og ég var í í nóvember í fyrra. Átröskunin er ennþá sterk, þó ég borði ágætlega og æli ekki þá er hugurinn ennþá "fucked up". Það þarf ekki annað en að Helgi strjúki mér á öxlinni til að ég hugsi " er hann að pæla í fitunni á mér?" Frekar pirrandi og lýjandi hugsunarháttur.
Svo hjálpaði ekki til að um helgina kláraði ég lyfin mín, bara hugsunarleysi í mér en ég hélt að ég ætti eitt spjald eftir. Við það fékk ég svona líka fínan skammt af fráhvarfseinkennum.
Stressið hefur líka verið mikið, ferming hjá litlu systir, páskafrí á leikskólanum og ég að vinna allann tímann og ákveðin leiðindi í fjölskyldunni hafa tekið mikið mikið á mig. Það virðist ekki þurfa mikið til að ná mér úr jafnvægi.

Það tekur mikið á líkama og sál að vera byrjuð að vinna aftur, er dauðþreytt þær vikur sem ég er að vinna en skárri þegar ég er í fríi. Samt hjálpar vinnan mér smá líka því það er gott að komast út og eiga samskipti við fullorðið fólk. Það getur að sama skapi verið ansi erfitt að mæta í vinnu þegar manni líður illa og "feika" gleði. Man hvað það tók hrikalega mikið á síðast.
Svo þykist ég ætla í skóla í haust.. það verður nú eitthvað.

Mig dreymir mikið þessa dagana og oft á ég erfitt með að greina á milli draums og veruleika. Er ég að verða enn meira geðveikari? Ætli þetta þýði að sjúkdómurinn sé að versna eða er bara óþarfa dramatík í mér að vera með áhyggjur af þessu? Veit það hreint ekki.

En það er nú líka gleði í lífinu mínu, börnin mín og Helgi eru sannir gleðigjafar sem fylla líf mitt af kátínu, án þeirra væri lífið ansi litlaust.. þó þau geti án vafa verið "handfull" stundum.
Helgi er búinn að vera hjá okkur í páskafríinu sínu og hafa þessar 2 vikur verið æðislegar, þrátt fyrir veikindi hjá nánast öllum fjölskyldumeðlimum og geðdeyfð mömmunnar.
En það er nokkuð ljóst að börnin mín og Helgi halda mér réttu megin við geðveikina, þau er ástæðan fyrir því að ég held áfram að berjast við djöflana.

Elskiði friðinn og strjúkiði kviðinn

Það er ágætt að byrja þessi skrifa mín hérna á glósunni sem ég setti á Facebook í byrjun desember 2010, þá lá ég inná Geðdeild LSH.... Nánar